اشعار

باز هم وقت روضۀ سقاست            هر طرف شور و شورشی برپاست

بوی خون می دهد ده رمضان            به نظر می‌رسد که عاشوراست

بیعـتِ با یـزیـدیـان، هرگـز!            همه‌جا کربلاست، نوبت ماست

کـوری چشم کـوفـیان زمـان            چه کسی گفته که علی تنهاست؟

هرچه هم غصه بی‌کران باشد            جابه‌جا سیل جمعیت دریاست

پـدرا! حـیـدرا! عـلـی جـانـا!            مددی! وقت فتح خیبرهاست

لفظ «مـظلـوم مقـتدر» حالا            پیش چـشمان مـردم دنیاست

شور خـورشید را تماشا کن            خاک ما کشور امام‌ رضاست

بعد صدها هزار حیله و جنگ            پـرچم ما هـنوز هم بـالاست

سخـتی و پایـمـردی امـروز            عـزت و سربلـندی فرداست

بـسـم رب الحـسـیـن، بسم الله            پایمان محکم است در این راه

گرچه امروز خون‌جگر هستیم            ما پـسرهای آن پـدر هـسـتـیم

ارث ما از پدر شجاعت ماست            کـوه حـیران استـقامت ماست

گـفـت: آرام! مـا خــدا داریــم            مـا در ایـن راه مـقـتـدا داریـم

گفت: گوش تماممان به ولی‌ست            پرچـم انتـقـام دست عـلی‌ست

مهـدی از راه می‌رسد، آرام!            رخـت نو می‌کند به تن اسلام

کـشـتـی نــاخــدا نـمـی‌شـکـند            نـوح را مـوج‌هـا نـمی‌شـکـند

پدر از ما همیشه همت خواست            صبر و تدبیر و استقامت خواست

سـروهـا ایـسـتـاده می‌مـیـرنـد            شــهـــدا بـا اراده مـی‌مـیـرنـد

ما پـسـرهای آن پـدر هـسـتیم            ما از امـروز بـیـشتر هـستـیم

وقت آن شد که بگذریم از نیل            شـده آغــاز مـرگ اسـرائـیـل

چشممان بر امام این جاده‌ست            کـفـن مـا هـمـیـشـه آمـاده‌ست

ایهـاالـنـاس! راه باریک است            مژده، اما ظهور نزدیک است

صف به صف راهی الی‌اللهیم            بــا دعــای امــام در راهــیــم

نـکـنـد در جـهـاد بـنـشـیـنــیـم            وای بر ما! مـبـاد بـنـشـیـنـیـم

شـیـعـه هـرگـز ز پـا نمی‌افتد            عــلــم کـــربـــلا نــمـی‌افــتـد

دل ما خو کند به غـم؟ هرگز            دست می‌افـتـد و عـلـم هـرگز

خـیـمـۀ این قـیـام خالی نیست            دشمنان را دگر مجالی نیست

آتـش انــتــقـام مـا بـرپــاسـت            روزهـامان تمام عـاشوراست

بایست سمت درستی که باور من و توست            که باز دست خداوند یاور من و توست

بـایـسـت مـثـل تــمــام دلاوران شـهـیــد            که سرو بودن و ماندن، مقدّر من و توست

بایست، خوف و خطر را به جان بخر، آری            که نیـل‌های تلاطم مسخّـر من و توست

شهـید بود و شـهـیـدانـه زیـست تا آخـر            که این مرامِ معلایِ رهبر من و توست

در اهـتـزار بمـاند عـلـم، که بعد از این            لوای سرخ علمدار در بر من و توست

و نیـسـت راه فـراری بـرای اهــریـمـن            رجز به روی لب و شور در سر من و توست

همیشه نام عـزیزش عزیز خـواهد ماند            قوی و محکم و نستوه، کشور من و توست

چه سخت است داغ علمدار دیدن            غـم یـار، در اوج پـیکـار دیدن

بـه بی‌تـابـی مـوج‌هـای فـراتـیـم            به هنگـامهٔ چشم خـونـبار دیدن

نـمی‌دید در خـواب هم دیـدهٔ مـا            به خون خفته آن چشم بیدار دیدن

ز یوسف به یک پیرهن خیره ماندن            ز یحیی سری دست اغیار دیدن

به گـفـتن نیاید، به باور نگـنجـد            چـنـان کـوه را زیـر آوار دیـدن

همین است تقـدیر مردان میدان            به پـیـکـارها پـیـکـر یـار دیـدن

تنی را به مـیدانِ مین اربـاً اربا            تنی را پر از خون به رگبار دیدن

ولی نیست هرگز به قاموس مردان            هراسی از این راه دشوار دیدن

هراس است بر جان خیبرنشینان             سَنـابـرق شـمـشیر کـرّار دیدن

مَهـیب است فـریـاد یا حـیدر ما            مهیب است هان! قهر قهار دیدن

هـمـه هـیـبت گـنـبـد آهـنـیـن را            بر این عنکبوتان چنان تار دیدن

مهیب است در بارش «رعد» و «سجیل»            زمین و زمان، تیره و تار دیدن

به‌ناگاه «فتاح» و «خیبرشکن» را            بـر ایـن قـلعـهٔ کهـنه آوار دیـدن

جـسدهای مشئـوم دیـوانه‌دیـوان            به هر کوی و بازار بر دار دیدن

«بَـعَـثـنا عَـلـَيكُم عِـباداً لَـنا» را            به سربـند گُردان احـرار دیدن!

زمانِ «فَجاسُوا خِلالَ الدِّيار» است            شـرر بر سراپـای اشـرار دیدن

به زودی صبح محشر می‌رسد از راه! بسم‌الله            صف «زلزال» و «خیبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

زمین دیگر پناه لشکر شیطان نخواهد بود            «شهاب» و «رعد» ما سر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر این سرزمین رستم است و کاوه و آرش            خروشی حیرت آور می‌رسد از راه! بسم‌الله

مباش ای ابرهه بر قدرت پوشالی‌ات دلخوش            که نیرویی فراتر می‌رسد از راه! بسم‌الله

اگر پنهان شوی پشت هزاران قلعه چون خیبر            یلی با عشق حیدر می‌رسد از راه! بسم‌الله

به دوش خانهٔ ما پرچمی از «یا لثارات» است            شب «الله اکبر» می‌رسد از راه! بسم‌الله

قسم بر «فتح»! فردا را نخواهد دید اسرائیل            که دارد جنگ آخر می‌رسد از راه! بسم‌الله

گرد و خاکی کردی و بنشین که طوفان را ‌ببینی            وقت آن شد قدرت خون شهیدان را ببینی

می‌رود تابوت روی دست مردم، چشم وا ‌کن            تا که با چشم خودت فرش سلیمان را ‌ببینی

پاشو از پای قمارت! روی دور باخت هستی            پاشو! باید آخـرین اخبار تهران را ببینی

گوش کن! این بار حرف از مرگ شیطان ‌بزرگ است            رو به خود آئینه‌ای بگذار شیطان را ببینی

خواب را دیگر حرام خود کن از امشب که ‌باید            باز هم کابوس موشک‌های ایران را ببینی

رازها در ذکر بسم الله الرحمن الرحیم است            وعده‌ها داده خدا، باید که قرآن را ببینی

قول دادیم انتقامی سخت می‌گیریم، ‌بنشین            تا که فرق قول کافر با مسلمان را ببینی

پس از احمد اگر نازل شود پیغمبری دیگر            نمی‌آید شـبـیه هـمسرِ او هـمسری دیگر

زنی از جنسِ «اَعطَیناک» بین نازَنان تنهاست            که محشور است آنجا ابتری با ابتری دیگر

کنار هم‌رکابش «یاعلی» گفت و به جنگ جهل            نرفت از سنگرِ هم‌سنگرش در سنگری دیگر

علی با ذوالفقارش زور بازوی پیمبر شد            و این زن با وفا و مِکنتش شد حیدری دیگر

به دور شمع پیغمبر نمی‌بـینیم تا محشر            به جز بال و پرِ پروانه‌اش خاکستری دیگر

به جز دامانِ پاک او که رحلِ نور اعطیناست            نجوشیده‌ست در عرش برین هم کوثری دیگر

به غیر از دفترِ مدح طلاکوبش که قرآن است            نخورده مُهرِ «اُمُّ‌الْمُؤمِنین» بر دفتری دیگر

اگر جا می‌شود دریا میان کاسه‌ای لب‌پَر            بگو داریم غیر از اُمّ‌زهرا مادری دیگر

زنی که می‌فروشد نور عقبی را به دنیایش            نخواهد داشت جز شیطان و آلش مشتری دیگر

زنی که جای «اُمُّ‌الْمُؤمِنین» اُمُّ‌الحَسَد شد رفت            نخواهد رفت بغض بچه‌هایش از سری دیگر

از درد غربت داشت کوثر گریه می‌کرد            زهـرا به روی قبر مادر گریه می‌کرد

خـاک مـزار مـادرش را می‌گـرفـت و            با دست خود می‌ریخت بر سر گریه می‌کرد

یــاد گــذشــتــه؛ یــاد آیـــنـــده بـــرای            این مادر و دختر، پیمبر گریه می‌کرد

گـــرم تــمـــاشـــای عــزاداری آنــهــا            یک گوشه‌ای آرام حیدر گریه می‌کرد

تـکـرار شد این قِـصـه اما در دل شب            این بار زینب زار و مضطر گریه می‌کرد

بـر روی قـبـر مـخـفـی مـادر بـه یــاد            آن شـعـله‌ها و یاس پرپر گریه می‌کرد

دست خـدا را دست بـسـته می‌کـشـیدند            زهرا به مظلومی شوهر گریه می‌کرد

صـیـادهـا بـا تـازیـانـه حـمـلـه کـردنـد            کوچه قفس بود و کبوتر گریه می‌کرد

یک روز هـم زینب به زیـر تـازیـانـه            در قـتـلگه پـیـش بـرادر گـریه می‌کرد

وقتی که طـفـلان بـین آتش می‌دویـدند            بر نـیـزه چـشـم آب‌آور گـریه می‌کـرد

در راه دین چه راحت ازین خاکدان گذشت            آن زن که سربـلند ز هر امتحان گذشت

دنـیـا نـبـود در نــظــرش قــابـل نـظــر            رو بر جنان نمود که از این جهان گذشت

حـتـی خــدا ســـلام‌ فــرسـتــد بـرای او            قدرش نه از زمین که ز هفت آسمان گذشت

در دل به غیر عشقِ پیـمبر نداشت هیچ            این‌ گونه باید از غم سود و زیان گذشت

می‌گفت: جانِ من به فـدای تو یا رسول            گر عشق مطلب است، ز‌ جان می‌توان گذشت

احمد! تو جان بخواه، جهان قابل‌ِ تو نیست            دنیا غم تو نیست که نتوان از آن گذشت

شـد داغــدار فــاطـمـه از داغ مــادرش            این غـصه بر پیمبر خاتم، گران گذشت

می‌گفت "اَینَ مِثلُ خَدیجه؟!" به اشک و آه            کارِ نـبی ز رفـتن او از فـغـان‌ گـذشـت

تـقـسیم کردی با خـدا دارایی‌ات را            ای آسـمـان! دیدم دل دریایی‌ات را

تنها نه در کار تجارت سود کردی            در عشق حـتی دیده‌ام دانایی‌ات را

خالی شود از غیر او وقتی جهانت            پیغـمبری پر می‌کند تـنهـایی‌ات را

حوریه‌ای را پرورش دادی، مگر تو            از آسـمـان آورده‌ای لالایی‌ات را؟

آن مادری‌ها را تو یادش داده بودی            تکثیر کردی اینچنین زیبایی‌ات را

شعـب ابی طالـب پـدیـد آورد بـانو            آزادگی را، نسل عـاشورایی‌ات را

از عــالـم بــالا کـفـن آمـد بــرایـت            فـهـمـیـد دنـیـا تا ابـد والایـی‌ات را

شـرمـنـده کرده با وفـایِ خود وفا را            مدیونِ خود کرده صداقت را حـیا را

بخـشـیـده مـعـنا با نگـاهـش کیمیا را            تـفـسـیـر کـرده رحـمـت بی انـتهـا را

دریایِ بی‌ پـایـانِ ایـثار است بی‌شک

دنیا به الطافش بدهکار است بی‌شک

همواره هرجا یاورِ پیـغـمبر است او            قطعاً یکی از شافعانِ محشر است او

هم اولـین بـانـویِ اسـلام‌آور است او            هـم مـادری اُمِّ ابـیـهـا‌ پـرور است او

در بحثِ ایمان، مثل و همتایی ندارد

او جــز رســول الـلـه، آقـایـی نـدارد

دردِ تـمـامِ دردمــنــدان را دوا کــرد            او عمرِ خود را وقفِ راهِ مصطفی کرد

برعکسِ آنکه با شتر، فتنه به پا کرد            او ثروتش را خرجِ دین، خرجِ خدا کرد

دشمن بداند فـتنه‌هایش بی‌نتـیجـه‌ست

واللهِ ام‌ُّالـمـؤمـنـین تـنهـا خـدیجـه‌ست

او پا به پایِ مرتضی حامیِّ دین است            در مبحثِ توحید، بی‌هـمتاترین است

او فخرِ اسلام و عرب، فخرِ زمین است            مادرتر از مادر برایِ مؤمـنین است

عـالـم بـه قــربـانِ نـگـاهِ مـهـربـانـش

ما را حـسینی کرده لـطفِ بی‌کرانش

با رفـتـنـش کارِ جهـانی سوخـتن شد            آری عزادارِ غمش هر مرد و زن شد

مرثیه‌خوانش شاخه شاخه یاسمن شد            او با عـبایِ وحیِ پـیـغـمـبر کـفن شد

در کـربـلا امـا عـبـایـی هـم نـمـانـده

در ماتمش حتی خدا هم روضه خوانده

زنی چون مرد، خورشید از تبرزینِ تبش پیدا            هزاران نغمۀ داوود در هر یا ربش پیدا
گل غیب و شهود از ذکر تنزیه لبش پیدا            چه حیرت‌ها که از سقف زراندودِ شبش پیدا

نبی را "جان" او نگذاشت در دل، غم شود غالب
گذشت از جان و مالِ خویش در شعب ابی طالب
کسی که صد طنین از عشق در هر گام آورده            برای او پـیـمـبـر کـاروان از شام آورده
غـلام او، بـحـیـرا دیـده و پـیـغـام آورده            نخـستـین زن که با آزادگی اسلام آورده
کسی که گفت: در هر امر و تصمیمی مقدم تو
کسی که گفت: آمَنتُ و صَدَّقتُ و سَلَّمتُ
کسی که وامدارش قاف تا قاف قریش آن‌روز            سفرها داشت بالاتر ز ایلافِ قریش آن روز
گذشت از هر قماش زرد و زربافِ قریش آن روز            کسی‌که که دست رد می‌زد به اشراف قریش آن‌روز
در آن‌روز آینه از روشنای حق برابر داشت
هوای وصلت فرزند عبدالله، در سر داشت
که بازرگان جان، قدر طلا را خوب می‌داند            که تاجر قیمت این پُربها را خوب می‌داند
که عارف ارزشِ وجه خدا را خوب می‌داند            زنی این‌گونه قدر مصطفی را خوب می‌داند
چنان مهری به دل دارد که هستی را فدا سازد
که از اموال خود مهریۀ خود را بپردازد
به هنگام وفاتش بر نمی‌گشت از وفای خود            خدا می‌خواست او را در بهشت خود برای خود
پیمبر هم كفن می‌کرد او را با عبای خود            چه زیبا قدردانی کرد از او با دعای خود
ز خاطر کی بَرَد احمد، ملال هجرت او را
که «عام الحزن » نامیده است سال هجرت او را
کمی آرام‌تر! زهراست در خانه پریشانت            ندارد سن و سالی تا ببیند داغ هجـرانت
چه خواهد کرد با او، غصۀ شام غریبانت            خودت گفتی: عزیزم دخترم، جانم به قربانت
تو که با شوق، عمری را به پیغمبر وفا کردی
چه شد زهرای خود را با غم مادر رها کردی؟!
چه زود این داستانِ داغِ تو تکرار شد مادر!            بر اهل‌بیت پیغمبر، غمی آوار شد مادر!
که زهرا، کشته در بین در و دیوار شد مادر!            و زینب وارث این ماتم دشوار شد مادر
چه مظلومانه مادر را به شب بُردند از خانه
به گِردِ شمع مولا، عاشقانه سوخت پروانه

تویی که هم‌زبان و همسر نجم امین بودی            چه در سختی، چه آسایش، برایش هم‌نشین بودی
که رو کردی به دین وقتی تمام شهر کافر بود            نخستین بانوی اسلام در آن سرزمین بودی

تو را هم طاهره خواندند و هم شهبانوی بطحاء            ولی در وصفت این کافی‌ست: کوثرآفرین بودی
اگر نامیده عام‌الحزن پیغـمبر وفـاتت را            تو بیش از آنچه می‌دانیم با احمد عجین بودی
برایت جبرئیل از جنت اعلی کفن آورد            یقیناً لایق این هدیه از عرش برین بودی
گواهی می‌دهد قرآن، شهادت می‌دهد تاریخ:            نه تنها مادر زهرا، که ام‌المؤمنین بودی

ای خو گرفته با نَفَست عـطر احـمدی            ای پـیـشـتر ز بـعـثت احـمد، محـمّدی
ای بارها سـلام تو را بر رسول خود            ابـلاغ کـرده ذاتِ خــداونـدِ سـرمــدی

چون شـمع با فـروغ نـبـوّت گـداخـتی
پیش از نـزول وحی نـبی را شناخـتی

بی دامن تو ختم رُسُل کوثری نداشت            نـخـلِ بـلـنـدِ آرزویِ او بـری نـداشـت
حتی عـلی که جان عـزیز محمّد است            در ملک بی حدودِ خدا، همسری نداشت

ای هـمدم رسول خـدا در نزول وحی
ای دامـن تـو مـرکـز نـور بتول وحی

تو وصل بر رسول و ز هستی جدا شدی            تـو آفـتـابِ بـیت سـراج الـهـدی شـدی
نیزار وحی، مثل علی شیرمرد داشت            ای شیـرزن تو تـالی شـیـر خـدا شدی

دارائـی تـو هـدیـه به پـروردگـار شـد
در جنگ اقـتـصاد نبی، ذوالفـقـار شد

در دور بت‌پـرسـتی و تاریکی حجـاز            بـودت رخ نـیـاز بـه درگـاه بی نـیـاز
پیش از نـزول وحی الـهی تو و عـلی            خوانـدید با رسول خـدا در حـرم نماز

چون تو، که با رسول خدا همسری کند؟
دُرّ یـتــیــم آمــنــه را مــادری کــنـد؟

ای تکـیـه‌گاه خـواجۀ لـولاک شـانه‌ات            ای لحـظه‌لحـظه ذکر محـمـّد ترانه‌ات
بـر یـازده ســتـارۀ تـوحــیـد آســمــان            روی منیر فـاطـمه، خـورشید خانه‌ات

در بـیتِ آفـتـاب، مـهِ تـام کـیـست؟ تو
اوّل زنِ مـجـاهـدِ اسـلام کـیـسـت؟ تو

پیـغـمـبـر خـدا به تو عـرض ارادتـش            زهـراست هم‌کلام تو پیش از ولادتش
گوئی که با تو گرم سخـن بود فـاطمه            حتی به لحـظـه‌های غـروب شهـادتش

با آنکه سال‌ها ز جهـان چشم بـسته‌ای
انـگـار دور بـستر زهـرا نـشـسـتـه‌ای

ای قـامـتـت به قـائـم تـوحـیـد، قـائـمـه            دشـمن شدند با تو دغـل‌دوسـتـان همه
از هست خویش دست کشیدی و ذات حق            بخـشـید گـوهـری به تو مانـند فـاطـمه

الحق توئی توئی تو که کفـو پیـمـبری
شایـسـتـه‌ای که بهر نبی کـوثر آوری

آزرد، ای فـرشتۀ حق، اهـرمن تو را            زخـم زبـان زدند به هر انجـمن تو را
از بس که ریخت عطر قداست ز پیکرت            پیـراهـن رسـول خـدا شـد کـفن تو را

از بـس بـلـنـد بـود مـقـام و جـلال تـو
گـردیـد سـال حـزنِ نـبی، ارتحـال تو

روح مـقـدّسـت چو به پـرواز می‌شود            درهـای غـم به قـلب نـبی باز می‌شود
در فـصل خـردسـالی و آغـاز زندگی            بـی مـادریِّ فــاطــمـه آغـاز مـی‌شـود

اشک نبی برای تو ای جانِ پاک، ریخت
با دست خویش بر تن پاک تو خاک، ریخت

با رفـتن تو، یار محـمـّد ز دست رفت            خـورشید روزگارِ محمّد زدست رفت
شد حمله‌ور به گلبن دین، لشگر خزان            تو رفتی و بهـارِ محـمّد، ز دست رفت

زیـبـد که با هـزار زبان در ثـنـای تو
«میثم» دُرِ قـصـیده بریـزد به پای تو

حیدر به شمشیرش نبی را یاوری کرده            با ثروت خود ذوالفقاری دیگرست این زن
تنها نه زهرا را شفـیع حشر می‌خـوانند            چون فاطمه یاری‌رسان محشرست این زن

جاری نمی‌شد بی حضورش سورۀ کوثر            شأن نـزول آیـه‌های کـوثـر ست این زن
او را بپـرس از سوره‌هـای مکی قـرآن            تا که بگویند آیه‌ها را از برست این زن
خورشید بطحا را غروبی نیست زیرا که            بر مصطفی ماه‌آفرین مهرآورست این زن
جز او سرودی روی لب‌هایش نیاورده‌ست            منـظـومۀ آرامـش پیـغـمـبرست این زن

تو را در عشق بی‌معناست غرق خویشتن بودن            تویی و مصطفی معنای یک جان در دو تن بودن
به دنبال دلت صحرا به صحرا رفتی و آخر            رسیدی بر سر کوی نبی از بی‌وطن بودن

که بودی تو؟! همانا شیرزن بودی به شهری که            به چشم مردمانش شرمساری بود زن بودن
تمام آرزویت بود و آخر سر محـقق شد            به جان و مال خود مانند حیدر بت‌شکن بودن
نه هرکس می‌تواند چون تو، اُم‌المومنین باشد            دلی می‌خواهد آتشناک، شمع انجمن بودن
در آئین بهاران هر کسی را این سعادت نیست            به باغ مصطفی، گل‌های عصمت را چمن بودن

تو که با جان و مالت یاور دیرین دین هستی
به چشم عاشقان تنها تو ام‌المومنین هستی

به اسلام از همان اول زبانزد بوده ایمانت            همین ایمان سبب شد فاطمه پرورد دامانت
در آن صحرای سوزان تا که فهمیدی محمد را            به لبخندش شکفتی و بهاران شد زمستانت
و با هر "اشهد انَّ..." رهایی، غرق پروازی            که پیش از این زمین و آسمان‌ها بوده زندانت
چنان دار و ندارت را به راه دوست بخشیدی            که تا امروز هم تاریخ اسلام است حیرانت
فقط از درهم و دینار نگذشتی در این سودا            به پای عشق خود حتی گذشتی از سر جانت
تو دارایی خود را خرج دینداری ما کردی            و حالا مـادر مـایی و ما بچه مسلـمانت

چه توفیقی‌ست ما را! همسر پیغمبر مایی
نه تنهـا هـمسر پیـغــمبر ما، مادر مایی

ای آسمانی! گرچه مهمان زمین هستی            با پنج‌تن در عرشِ اعلا همنشین هستی
فـرمـود با امـوال تو اسـلام برپـا شد            با جان و مال خویش از ارکان دین هستی

تاریخ، احـمد را امین خویش می‌داند            تنهـا امـانت‌دار مردم را امـین هستی
ای اولین بانـوی دلـداده! تو در قرآن            السابقـون السابقون، اهل یمین هستی
طوبای پیغـمبر فقـط با تو ثـمـر دارد            یعنی تو تنها لایق لطفی چنین هستی
دستان تو گهوارۀ زهـرای اطهر بود            در شأنت این بس که رکاب این نگین هستی
باید بگویم هر چه گفتم هستی اما من            هرگز نخواهم گفت که تنها همین هستی
از ابــتــدایـش مــادر اُمِّ ابــیــهــایــی            پس تا ابد تنها تو اُمُّ المـؤمنین هستی

بـیا که با تـو به مـهـمـانی خـدا بروم            نـگـاه کـن که سر سـفـرۀ دعـا بـروم

نگاه توست که اذن دخول این ماه است            بیا که با تو به این ماه پُـرعـطا بروم

بـیـا و راه بـده ایـن گـدای بـی‌جـا را            اگـر که راه نـدادی، بگـو کجـا بروم

دعا بکن که شود چون تو روزه‌داری من            دعا بکن که مسیری به جز خطا بروم

خـدا کـند که شـبـیـه تو زنـدگی بکـنم            قـدم‌قـدم به سـویت مـثـل اولـیا بـروم

خراب کرده‌ام؛ آقا! بـیا دوبـاره بساز            نخـواه از در تو زار و بی نـوا بـروم

مـرا بـرای شـهـادت بـیـا مـهـیـا کـن            که با مـدال شـهـادت به کـربلا بروم

نـشـسـتـه‌ایم سـر سـفـرۀ عـلی امسال            بیا که با تو به ایـوان مرتـضی بروم

چقدر در تب و تاب زیارتـش هستیم            بهشت ماست نجف، جز نجف کجا بروم؟!

برای توبه فقـط ذکـر "یا عـلی" گویم            علی‌ست راه سعادت که تا خدا بروم

مستأصل اینجا آمدم، فکری به حالم کن            هر شب رسیدم رو زدم، فکری به حالم کن

من با امـیـدی سـمت روضه راه می‌افتم            اینقـدر رفـتـم آمـدم، فـکری به حـالم کن

چـیـزی که از آقـایی تو کـم نخـواهد شد            بااینکه من خیلی بدم، فکری به حالم کن

من بی دعای خیر تو بیراهه خواهم رفت            دوزخ نباشد مقصدم، فکری به حالم کن

وقتی به حـق عـمـه‌ات زینب قـسـم دادم            امشب نکن دیگر ردم، فکری به حالم کن

دلـتـنگ بوی سیب صحـن کـربلا هستم            دلتنگ عطر مرقـدم، فکری به حالم کن

فکری به حالـم کن تو را جان علی‌اکبر            امشب حـلالـم کـن تو را جـان علی‌اکبر

پس از هر توبه‌ام بارِ گناهی تازه آوردم            پس از هر بخشش تو، اشتباهی تازه آوردم

مرا از چالـۀ سخـت گـناهـانم درآوردی            منِ سربه‌هوا رو سمت چاهی تازه آوردم

اگر با کوچه‌ای بن‌بست، هر بیراهه را بستی            به دنبال گـناهم رو به راهی تازه آوردم

به اشک روضه، زنگار دلم را خوب می‌شستم            ببین بر سیـنه اوراق سیاهی تازه آوردم

همیشه در مسیر بندگی، دنیا شکستم داد            ببـین با قـطرۀ اشکـم سپاهی تازه آوردم

به جای اشک‌های بی‌صدا، با هق‌هق گریه            برای توبه‌های خود سلاحی تازه آوردم

بساط سیـنـۀ آتـشفـشانم، آه سوزان است            که هر آهی خریدی، باز آهی تازه آوردم

مرا از سفرۀ احسان خود بیرون نیندازی!            که من درد دلم را، یا الهی، تازه آوردم

من از روز ازل سرمست ایوان نجف بودم            کجا غیر از علی دیدی پناهی تازه آوردم؟!

اگر عمری زمین خوردم، علی از جا بلندم کرد            دلِ آلـوده را از قـتـلـگـاهی تـازه آوردم